Blogs


Hij kan het niet uit zijn hoofd krijgen...

's Avonds kan hij er vaak niet van in slaap komen en soms moet hij er van huilen. Hij voelt zich verdrietig. Hij kan zijn niet-fijne gedachten niet meer loslaten, ze worden groter en groter. En zo gaat het elke dag...

Samen gaan we op onderzoek uit door het letterlijk lopen van het 5G-schema: gebeurtenis, gedachten, gevoel, gedrag, gevolg. Gevoelskaarten helpen hem om zijn niet-fijne gevoelens te benoemen. Meerdere malen loopt hij de niet-fijne weg, want zo gaat het ook in het echt: steeds opnieuw.
Hij wil onderzoeken of er ook andere, fijne gedachten zijn over de gebeurtenis. Nogmaals lopen we de stappen van het schema door. Ook hier komen de gevoelskaarten weer goed van pas. Vooral de kaart 'aanvaarding' geeft inzicht: ‘ik neem het leven zoals het komt, sommige dingen kun je niet veranderen’.
Na het doorlopen van de fijne kant, gaan we naar de cirkel met Krachtdieren. Op gevoel kiest hij een dier dat hem kan helpen op de fijne weg te blijven. De krokodil komt te voorschijn: ‘ik neem het leven zoals het is’.

Wat een mooi proces! Hij heeft letterlijk zicht gekregen op zijn gedachten en gevoelens en hierdoor de niet-fijne gedachten los kunnen laten.
En nu? Het gaat goed met hem. Hij kan weer aan andere dingen denken en beter tot leren komen. Hij denkt nog wel eens aan de niet-fijne dingen. Maar daar blijft het bij. Ze hebben geen invloed meer op hem.


Een mooi proces van aanvaarding en loslaten. Soms krijgen we te maken met allerlei gevoelens die aan de oppervlakte komen. Het enige wat gevoel wil, is ervaren en gevoeld worden; doorleefd worden. Door niet fijne gevoelens weg te stoppen, geef je het die kans niet en zal het telkens, in een andere vorm, weer terugkomen. Zijn er gevoelens waartegen je je verzet? Geef je gevoel de ruimte, laat het er zijn, aanvaard het. Zo laten ze jou los en kun jij het loslaten. Wanneer je de poort opent naar niet fijne gevoelens kan dat overweldigend zijn, misschien zelfs wel beangstigend. Maar weet dat dit dezelfde poort is naar het ervaren van fijne gevoelens zoals geluk en liefde. Je kunt niet kiezen welke gevoelens je wel en niet wil ervaren, alles wil ervaren worden.

Het doorleven van niet fijne gevoelens is niet altijd een gemakkelijk proces. Er is moed voor nodig, jezelf in de ogen durven kijken. Mogelijk ben je heel goed geworden in het wegstoppen van deze gevoelens maar ervaar je toch dat ze jou belemmeren. Misschien kun je hierbij wel wat hulp gebruiken. Als coach kan ik je begeleiden om dit proces in een veilige setting aan te gaan.


“Wat voor kinderen komen er zoal bij jou voor coaching?” Deze vraag kreeg ik laatst van een goede vriendin. Tja, welke kinderen eigenlijk niet?
Er komen kinderen bij mij die last hebben van een vol hoofd, kinderen die onzeker zijn, kinderen die woede uitbarstingen hebben, kinderen die het even niet meer zien zitten door de thuissituatie, kinderen die niet over hun gevoelens willen of kunnen praten, kinderen die geen fouten willen maken, kinderen die geen vriendjes hebben, kinderen die boos zijn, of verdrietig, of bang of dat allemaal tegelijk. Kinderen met ASS, ADHD of een andere stoornis. Kinderen met hechtingsproblematiek, kinderen in scheidingssituaties, kinderen die moeite hebben met het uiten van hun gevoelens, kinderen die een laag zelfbeeld hebben, kinderen die leerproblemen hebben, kinderen die veel piekeren, kinderen die…

Eigenlijk allemaal kinderen die samen op zoek willen gaan naar antwoorden over zichzelf of hun situatie.
Ik ben dankbaar dat ik deze processen, vaak samen met een paard als collega-coach, mag begeleiden.






Die anderhalve meter...

We stonden samen in de paddock toen hij dit zei. Hij is 11 jaar en voor de zesde keer bij mij voor een sessie paardencoaching.
Op een lijn van 0 tot 10 die aangeeft hoe het met hem gaat, is hij gaan staan bij de 7. Het gaat wel goed met hem maar die anderhalve meter, daar heeft hij last van. Het niet of minder kunnen zien van vrienden, de regels, de onduidelijkheden, de beperkingen.
We kijken samen waar hij wil staan, dit wordt bij de 9. En wat is daar voor nodig? Wat zou het eerste stapje kunnen zijn? Hij noemt allemaal dingen die buiten hemzelf liggen zoals de verruiming van de maatregelen, de indeling in de klas, etc.
Dat hij zelf invloed zou kunnen hebben op de situatie, is een nieuwe invalshoek waar hij niet echt in gelooft maar die hij wel wil onderzoeken.
Samen met het paard gaat hij op onderzoek uit. Een half uur later heeft hij vier dingen ontdekt die hij zelf kan doen om een stapje richting de 9 te maken.
Ontspannen en voldaan bedanken we het paard en verlaten we de paddock.

Leren over jezelf samen met het paard. Dát is paardencoaching!

"Ik weet het even niet meer. Ik heb zoveel stress. Ik moet zoveel doen en ik weet niet hoe, ik kan hierdoor niet meer slapen".

Ze is 11 jaar en zit tegenover mij aan tafel. Tranen biggelen over haar wangen. We nemen de tijd om dit gevoel er te laten zijn. Volledige acceptatie van de situatie en het gevoel hierbij. Als het ergste verdriet voorbij is, vraag ik haar om op te schrijven welke dingen haar wakker houden. "Eigenlijk is het niet zo veel" zegt ze als ze kijkt naar de drie dingen die ze heeft opgeschreven. Maar het voelt anders. Ik vraag haar te tekenen hoe het voelt. "Dit is mijn lijf. En dit is de stress, die is veel groter". Het gevoel neemt bijna het hele blad in beslag. Vooral al haar gedachten over de dingen die af moeten. We kijken ernaar en constateren dat het gevoel anders is dan de feiten. Uit zichzelf begint ze vervolgens oplossingen te bedenken voor de dingen die af moeten. Er is ineens weer ruimte in haar hoofd om dit te doen. Even later heeft ze voor al die drie dingen zelf een oplossing bedacht. "Dit voelt veel beter" constateert ze. Ze tekent hoe haar gevoel nu is. Klein en rustig. We sluiten af met een ontspanningsoefening. Ze kan zich helemaal overgeven aan het moment. "Ik ben nu weer helemaal zen" zegt ze, voordat ze terug gaat naar de klas.

Wat ben ik trots op haar! Ze heeft geleerd haar gevoel te herkennen, te benoemen en om hulp te vragen. Wauw, wat een mooi leerproces!